Categoriearchief: (Kranten)artikelen

Heeft iedereen in onze klas niet dezelfde rechten?

Heeft iedereen in onze klas niet dezelfde rechten?

Bart Ongering is docent in Amsterdam en is ook wel bekend onder de naam Meester Bart. “Nu ik docent ben, lijkt het soms alsof ik degene ben, die de leerlingen kansen moet geven, terwijl ik liever heb dat ieder kind met dezelfde kansen in een klas zit. Toch is dat niet zo”, zegt Bart in zijn column voor Trouw. Hij legt de stelling ‘Heeft iedereen in onze klas niet dezelfde rechten?’ voor aan zijn leerlingen.

Vrouw? Dan krijg je vage feedback

Vrouw? Dan krijg je vage feedback

Mannen en vrouwen krijgen verschillende labels voor gelijk gedrag in hun werkende leven. Voorbeeld: wat voor een man telt als assertief op de werkvloer, wordt bij een vrouw vaak als agressief gezien. Dit wordt wetenschappelijk aangeduid als ‘gender bias’. Anouk Vleugels beschrijft in haar artikel in het NRC de gevolgen van ‘gender bias’.  En hoewel het onmogelijk is om mensen te ontbiassen, er zijn wel degelijk manieren om mannen en vrouwen als gelijken te beoordelen en vooroordelen over sekse te neutraliseren.

VMBO laag? Je leert er tenminste wel een vak

VMBO laag? Je leert er tenminste wel een vak

Nu de economie zich herstelt, wil het bedrijfsleven weer mensen die gericht zijn opgeleid voor een vak. Bouwvakkers, bijvoorbeeld, zijn nu weer hard nodig. Paul Rosenmöller is voorzitter van de schoolbesturen in het voortgezet onderwijs (VO-raad) en breekt graag een lans voor het vakonderwijs. Tegen het Algemeen Dagblad zei hij pas nog: „We moeten afscheid nemen van begrippen als hoog- en laagopgeleid. Ik kan jaloers zijn als iemand een auto kan repareren, want dat kan ik niet.”

Hoe voed je een kind op in een best wel rotte wereld?

Hoe voed je een kind op in een best wel rotte wereld?

Met zijn afscheidsrede hield hoogleraar pedagogiek Micha de Winter een hoopvol pleidooi voor optimistische opvoedkunde. Dat er nog een wereld te winnen is, weet de hoogleraar pedagogiek ook wel. De kloof tussen hoger- en lageropgeleiden, witte en zwarte scholen. Die tweedeling wordt niet minder, vertelt hij in dit interview (en ook in zijn boek Verbeter de wereld, begin bij de opvoeding). De kunst is om kinderen en jongeren zo toe te rusten dat ze straks met elkaar de toekomst kunnen vormgeven. “Ze moeten zich verdiepen in elkaars werelden. In je eentje kun je niet zo veel, maar met elkaar wel.”

Met een groep MBO’ers in gesprek over de media. ‘Mevrouw, hoe weet ik dat u niet liegt?’

Met een groep MBO’ers in gesprek over de media. ‘Mevrouw, hoe weet ik dat u niet liegt?’ 

Hoe praten we op een vruchtbare manier over gelijkheid? Om daar achter te komen, ging Vera Mulder van De Correspondent in gesprek met een groep mbo-studenten uit Utrecht. Over één ding waren de jongeren het eens: journalisten zijn niet te vertrouwen. Waar komt hun wantrouwen vandaan?

Waarom staat de halve Feyenoord-selectie te springen als ze over Joden beginnen te zingen?

Waarom staat de halve Feyenoord-selectie te springen als ze over Joden beginnen te zingen?

NRC-columnist Marcel van Roosmalen zag Feyenoord gehuldigd worden en zag dat de helft van de Feyenoord-selectie op het balkon begon te springen, toen een deel van het publiek over Joden begon te zingen. De organisatie begreep wat er gebeurde en zette snel een van de Feyenoord-smartlappen op en het waaide over. Van Roosmalen had ‘een klein kritisch vraagje over dat gespring van de spelers wel journalistiek gevonden.’

Wat ben ik blij dat ik niet meer drink

Wat ben ik blij dat ik niet meer drink

Nikko Stammes stopte met alcohol drinken op zijn negentiende. Hij verloor direct zijn dorpse vriendenkring, want hij was ‘serieus geworden’. Inmiddels zijn zijn vader, zus en oom overleden aan de gevolgen van alcohol. Bij Stammes ontstond al op vroege leeftijd het  bewustzijn dat alcohol destructieve vormen kan aannemen, die – maatschappelijk gezien – als volkomen normaal worden aanvaard. Het is dan ook niet makkelijk om dit onderwerp bespreekbaar te maken, ondervindt hij regelmatig.

De nieuwe zijderoute in onze collegebanken

De nieuwe zijderoute in onze collegebanken

De kennis, ervaringen en het sociaal kapitaal van studenten met een bi-culturele achtergrond zijn de nieuwe zijderoutes in de collegebanken van het hoger onderwijs, zegt dr. Marina Meeuwisse (stadspsycholoog, mediapedagoog en fotograaf en werkzaam bij Concernstaf en het Expertisecentrum Maatschappelijke Innovatie  van Hogeschool Rotterdam). Meeuwisse stelt dat succesvol onderwijs begint bij de bereidheid van docenten nieuwe ideeën te gebruiken.  Want openstaan voor nieuwe gedachten voor vreemde zeden en de bereidheid nieuwe ideeën te gebruiken en over te nemen, zijn belangrijke factoren voor succes.

Holocaustonderwijs: ‘lastige discussies, maar die moet je wel aangaan’

Holocaustonderwijs: ‘lastige discussies, maar die moet je wel aangaan’

De Holocaust is één van de maatschappelijk gevoelige onderwerpen, die docenten geschiedenis behandelen in de klas. Maar hoe maak je als leraar de Holocaust klassikaal bespreekbaar? Daarover spraken docenten geschiedenis op een conferentie in Rotterdam. “Ten eerste: je moet de tijd nemen. Het is geen onderwerp dat je even kan afhandelen in twee lessen. En het loont de moeite om met een open blik en mind het gesprek in te gaan”, zegt geschiedenisdocent en decaan op Stefan Kras.